چو آمد غمزه اش با میل در ناز

بس داغ که بر سینه عشاق نهاد

مشاطه چو چشم و طاق ابروی تو دید

از هوش برفت و وسمه بر طاق نهاد

فرو خواند این رباعی ارغنون ساز:

چو میل ز جیب سرمه دان سر بر کرد

نظاره چشم سیه دلبر کرد