ای خاک در تو سرمه دیده ما

از دست بتم خاک سیه بر سر کرد

چو شد در چشم شوخش سرمه پیدا

بهار افروز خواند این نظم غرا:

خور از هوس خاک رهت چشم سیاه

با خاک رهت که سرمه آرد در چشم

جز میل که باد بر سرش خاک سیاه؟