پر از مردم و چارپایان وکشت

توانگر کمن مرد درویش را

پراگنده و مردم خویش را

همه خارستانها کنم چون بهشت

بمانم یکی خوبی اندر جهان

که نامم پس از مرگ نبود نهان

بیاییم و دل را تو رازو کنیم