همایون در رخش حیران فرو ماند

چو در زرین صدف در دراری

چو پیدا شد رخ خورشید انور

بر آمد نعره الله اکبر

سپاس صنع یزدان بر زبان راند

به دامنها گهر با زر برآمیخت

به دامن بر سرش گهر فرو ریخت