چو هرمز جهاندار وباداد بود

که نامم پس از مرگ نبود نهان

بیاییم و دل را تو رازو کنیم

بسنجیم ونیرو ببازو کنیم

زمین و زمانه بدو شاد بود

پسر بی گمان از پدر تخت یافت

کلاه و کمر یافت و هم بخت یافت