روی آخر به زیر توده خاک

مزی خرم که مرگت در کمین است

مخفت ایمن که دشمن همنشین است

چو خورشید ار شوی بر بام افلاک

هزاران سال ملک و پادشاهی

نمی ارزد به یک روز جدایی

فلک با آدمی خاری زحد برد