هزاران سال ملک و پادشاهی

مخفت ایمن که دشمن همنشین است

چو خورشید ار شوی بر بام افلاک

روی آخر به زیر توده خاک

نمی ارزد به یک روز جدایی

فلک با آدمی خاری زحد برد

زمین نیز آدمیخواری زحد برد