زبان آور مشو زنهار چون مار

دوانید از سر تندی و بگذشت

زمین از روی حلم آنرا فرو خورد

چه مایه تخم نیکویی برآورد

که یابند از زبانت مردم آزار

همه دل باش همچون غنچه تا جان

چو گل گردد ز انفاس تو خندان