مشو چون آتش دوزخ زبانی

همه دل باش همچون غنچه تا جان

چو گل گردد ز انفاس تو خندان

تو همچون آب سرتا پا روانی

چو سوسن هر زبان کز دل بروید

حدیثش را دماغ جان ببوید