منصب آل را بویه شورانگیخت

تا غم و غصه ام نفرسودی

هست معلوم عالم و جاهل

که در این روزگار بی حاصل،

نان کسی خورد که آب رو ی بریخت

من نه آنم که شورانگیزم

آبرو را برای نان ریزم