بر سر چاه ژرف بشری هین!

ساکن قعر چاه ماری چند!

در بن چاه حرص داری چند

اینک آمد نظر کن ای مسکین

در چه انداخت بهر دعوت را

حبل قرآن و دلو عصمت را

بیش از این در مان چاه مپای