بزرگی و اورنگ وبختش نبود

بدو گفت خسرو که ای شوم پی

چرا یاد گرگین نگیری بری

که اندر جهان بود وتختش نبود

ندانست کس نام او در جهان

فرومایه بد درمیان مهان

بیامد گرانمایه مهران ستاد