خنده هرزه آیت جهل است

اینچنین خندی و نداری شرم

گریه تو زظلم و بیدادی

به که بی وقت خنده و شادی

مرد بیهوده خند، نا اهل است

هان و هان تا نخندی ای خیره

که بسی خنده دل کند تیره