تو درو بسته دل زهی غافل !

آن کزو زاد و آنکه از تو بزاد

هر دو راکشت و تو بدو شده شاد

او به آزردنت چنین مایل

دل منه بر جهان که آن نه نکوست

اوترا دشمن و تو او را دوست

گر بمانی در این جهان صد سال