مادر خرمی عقیم بماند

عافیت شد در آرزوی عدم

عدل تا سایه از جهان برداشت

خوشدلی رخت از این مکان برداشت

غصه در سینه ها مقیم بماند

جگر اهل دل پر از خون شد

دل ارباب فضل محزون شد