گوش مرا ز نغمه ی شادی نصیب نیست

روشندلی کجاست که داند بهای اشک ؟

ماییم و سینه ای که بود آشیان آه

ماییم و دیده ای که بود آشنای اشک

چون جویبار ساخته ام با نوای اشک

از بسکه تن ز آتش حسرت گداخته است

از دیده خون گرم فشانم بجای اشک