بران بستگان زار بگریست دیر

سراینده را جامه خویش داد

چو گشواد نزدیک زابل رسید

پذیره شدش زال زر چون سزید

کجا مانده بودند در چنگ شیر

پس از نامور نوذر شهریار

به سر خاک بر کرد و بگریست زار