خاطر دانا ز طوفان حوادث فارغ است

در میان آتش سوزنده جای خواب نیست

مردم چشمم فرومانده ست در دریای اشک

مور را پای رهایی از دل گرداب نیست

کوه گردون سای را اندیشه از سیلاب نیست

ما به آن گل از وفای خویشتن دل بسته ایم

ورنه این صحرا تهی از لاله سیراب نیست