شب سرآمد یک دم آخر دیده بر هم نه رهی

از جفای مردمان در روزگار آسوده است

تا بود اشک روان از آتش غم باک نیست

برق اگر سوزد چمن را جویبار آسوده است

صبحگاهان اختر شب زنده دار آسوده است