دمیده پرتو مهتاب از بناگوشت

شکسته جلوه گلبرگ از بر و دوشت

مگر به دامن گل سر نهاده ای شب دوش؟

که آید از نفس غنچه بوی آغوشت

میان آنهمه ساغر که بوسه می افشاند