رهی اگر چه لب از گفتگو فروبستی

مباد گرمی آن بوسه ها فراموشت

ترا چو نکهت گل تاب آرمیدن نیست

نسیم غیر ندانم چه گفت در گوشت؟

هزار شکوه سراید نگاه خاموشت