ای گل از خون رهی پروا چه داری؟ کان ضعیف

آفت خلق است و در دستش کمانی بیش نیست

هر خس و خاری درین صحرا بهاری داشت لیک

سر به سر دوران عمر ما خزانی بیش نیست

پر شکسته طایر بی آشیانی بیش نیست