نیمشب صبح جهانتاب ز میخانه دمید

دوش تا آتش می از دل پیمانه دمید

روشنی بخش حریق مه و خورشید نبود

آتشی بود که از باده مستانه دمید

چه غم ار شمع فرومرد که از پرتو عشق