زبانه می کشد از سینه ای که من دارم

سیاهی از رخ شب می رود ولی از دل

نمی رود غم دیرینه ای که من دارم

تو اهل درد نه ای ورنه آتشی جانسوز

رهی ز چشمه خورشید تابناک تر است

به روشنی دل بی کینه ای که من دارم