باغبان زور کلامم آزمود

گریه من بر رخ گل ، آب زد

اشک من از چشم نرگس خواب شست

سبزه از هنگامه ام بیدار رست

مصرعی کارید و شمشیری درود

در چمن جز دانه اشکم نکشت

تار افغانم به پود باغ رشت