از سوال آشفته اجزای خودی

پست می گردد ز احسان دگر

از سوال ، افلاس گردد خوار تر

از گدائی گدیه گر نادار تر

بی تجلی نخل سینای خودی

مشت خاک خویش را از هم مپاش

مثل مه رزق خود از پهلو تراش