گرچه الوندی ز پا می آردت

تا امید از آرزوی پیهم است

نا امیدی زندگانی را سم است

نا امیدی همچو گور افشاردت

ناتوانی بنده ی احسان او

نامرادی بسته ی دامان او

زندگی را یاس خواب آور بود