چون گل از باد خزان افسردن است

قلب مومن را کتابش قوت است

حکمتش حبل الورید ملت است

دامنش از دست دادن ، مردن است

زندگی قوم از دم او یافت است

این سحر از آفتابش تافت است

فرد از حق ، ملت از وی زنده است