می و نان کشکین که دارد بنام

هم آنگه بیاورد جامی نبید

که شد زنگ خورشید زو ناپدید

بخورد آن زمان خسرو از می سه جام

چو مغزش شد از باده سرخ گرم

هم آنگه بخفت از بر ریگ نرم

نهاد از بر ران بندوی سر