در بغل داری کتاب زنده ئی

خوار از مهجوری قرآن شدی

شکوه سنج گردش دوران شدی

ای چو شبنم بر زمین افتنده ئی

تا کجا در خاک می گیری وطن

رخت بردار و سر گردون فکن