بندگان را خواجگی آموختی

از تو بالا پایه این کائنات

فقر تو سرمایه این کائنات

در جهان شمع حیات افروختی

بی تو از نابودمندیها خجل

پیکران این سرای آب و گل

تا دم تو آتشی از گل گشود