تا مرا افتاد بر رویت نظر

توده های خاک را آدم نمود

ذره دامن گیر مهر و ماه شد

یعنی از نیروی خویش آگاه شد

از اب و ام گشته ئی محبوب تر

عشق در من آتشی افروخت است

فرصتش بادا که جانم سوخت است