در صدف مثل گهر پوشیده ماند

ظلمتم از تاب حق بیگانه بود

شامم از نور شفق بیگانه بود

این تمنا در دلم خوابیده ماند

آخر از پیمانه چشمم چکید

در ضمیر من نواها آفرید

ای ز یاد غیر تو جانم تهی