پس مرا این آرزو شایان نبود

ای ز یاد غیر تو جانم تهی

بر لبش آرم اگر فرمان دهی

زندگی را از عمل سامان نبود

شرم از اظهار او آید مرا

شفقت تو جرات افزاید مرا

هست شان رحمتت گیتی نواز