آرزو دارم که میرم در حجاز

شرم از اظهار او آید مرا

شفقت تو جرات افزاید مرا

هست شان رحمتت گیتی نواز

مسلمی از ماسوا بیگانه ئی

تا کجا زناری بتخانه ئی

حیف چون او را سرآید روزگار