تیغ درخشنده ئی ، جان جهانی گسل

چشم جهان بین گشا ، بهر تماشا خرام

قطره بی مایه ئی گوهر تابنده شو

از سر گردون بیفت ، گیر بدریا مقام

جوهر خود رانما ، آی برون از نیام

بازوی شاهین گشا ، خون تذروان بریز

مرگ بود باز ار زیستن اندر کنام