دلی که از خلش خار آرزو پاک است

چمن خوش است ولیکن چو غنچه نتوان زیست

قبای زندگیش از دم صبا چاک است

اگر ز رمز حیات آگهی مجوی و مگیر

به خود خزیده و محکم چو کوهساران زی

چو خش مزی که هوا تیز و شعله بی باک است