گستاخ می سرائی و بیباک میروی

یخ ، جوی کوه را ز ره کبر و ناز گفت

ما را ز مویه تو شود تلخ روزگار

هر سال شوخ دیده و آواره تر ز پار

شایان دودمان کهستانیان نئی

خود را مگوی دخترک ابر کوهسار