یک شاخ نازک از ته خاکم چو نم کشید

افزونترم ز مهر و بهر ذره تن زنم

گردون شرار خویش ز تاب من آفرید

در سینه چمن چو نفس کردم آشیان

سوزم ربود و گفت یکی در برم بایست

لیکن دل ستم زده من نیارمید

در تنگنای شاخ بسی پیچ و تاب خورد