نپنداری که من پروانه کیشم

شنیدم کرمک شبتاب می گفت

نه آن مورم که کس نالد ز نیشم

توان بی منت بیگانگان سوخت

اگر شب تیره تر از چشم آهوست

خود افروزم چراغ راه خویشم