من از فلک افتاده تو از خاک دمیدی

گفتم که چمن رزم حیات همه جائی است

بزمی است که شیرازه او ذوق جدائی است

دم گرم نوائی است جان چهره گشائی است این راز خدائی است

از ذوق نمود است دمیدی که چکیدی

در شاخ تپیدی صد پرده دریدی بر خویش رسیدی

نم در رگ ایام ز اشک سحر ماست