طلبم نهایت آن که نهایتی ندارد

سر منزلی ندارم که بمیرم از قراری

چو ز باده بهاری قدحی کشیده خیزم

غزلی دگر سرایم به هوای نوبهاری

به نگاه ناشکیبی به دل امیدواری

دل عاشقان بمیرد به بهشت جاودانی

نه نوای دردمندی نه غمی نه غمگساری