خندید غنچه و سر دامان او کشید

در راه او بهار پریخانه آفرید

نرگس دمید و لاله دمید و سمن دمید

گل عشوه داد و گفت یکی پیش ما بایست

نا آشنای جلوه فروشان سبز پوش

صحرا برید و سینه کوه و کمر درید

زی بحر بیکرانه چه مستانه میرود