گفت از من سخنی دار چو آویزه بگوش

دوش در میکده ترسا بچه باده فروش

مشرب باده گساران کهن این بود است

که تو از میکده خیزی همه مستی همه هوش

من نگویم که فروبند لب از نکته شوق