بر سر بام آ ، نقاب از چهره بیباکانه کش

می تراشد فکر ما هر دم خداوندی دگر

رست از یک بند تا افتاد در بندی دگر

نیست در کوی تو چون من آرزومندی دگر

بسکه غیرت میبرم از دیده بینای خویش

از نگه بافم به رخسار تو رو بندی دگر