ز خود رمیده چه داند نوای من ز کجاست

حذر ز مشت غباری که خویشتن نگر است

نوا زنیم و به بزم بهار می سوزیم

شرر به مشت پر ما ز ناله سحر است

جهان او دگر است و جهان من دگر است

مثال لاله فتادم بگوشه چمنی

مرا ز تیر نگاهی نشانه بر جگر است