که عشق پخته تر از ناله های بی اثر است

ز خاک خویش به تعمیر آدمی بر خیز

که فرصت تو بقدر تبسم شرر است

اگر نه بوالهوسی با تو نکته ئی گویم

نوای من به عجم آتش کهن افروخت

عرب ز نغمه شوقم هنوز بی خبر است