آه درونه تاب کو اشک جگر گداز کو

لعبت خاک ساختن می نسزد خدای را

قصه دل نگفتنی است درد جگر نهفتنی است

خلوتیان کجا برم لذت های های را

شیشه به سنگ میزنم عقل گره گشای را

بزم به باغ و راغ کش زخمه بتار چنگ زن

باده بخور غزل سرای بند گشا قبای را