هنرش خاک بر آورد ز تهذیب فرنگ

بر دل سوخته اکسیر محبت کم زد

وای بر سادگی ما که فسونش خوردیم

رهزنی بود کمین کرد و ره آدم زد

باز آن خاک به چشم پسر مریم زد

شرری کاشتن و شعله درون تا کی؟

عقده بر دل زدن و باز گشودن تا کی؟