رهزنی را که بنا کرد جهانبانی گفت

آدم از فتنه او صورت ماهی در شست

رزم بر بزم پسندید و سپاهی آراست

تیغ او جز به سر و سینه یاران ننشست

ستم خواجگی او کمر بنده شکست

بی حجابانه ببانگ دف و نی می رقصد

جامی از خون عزیزان تنک مایه بدست